Flýgur krummi

Flýgur krummi
í náttmyrkri
einn hann er á ferð

Krunkar hann og krunkar
að kalt sé núna úti

Krunkar hann og krunkar
að brátt fari vetur að herða
krunkar hann og krunkar
að von sé allra veðra

Flýgur krummi
í dagrenningu
við lága geisla sólar

Einmanalegt er úti
á lágnættinu

Stund er í einsemd

Stund er í einsemd
myrkvaðra þagna
og söngvum hljóðra nátta

Skuggarnir dansa í garði
við tunglskinsbirtu
vetrar nætur

Ókunnugir koma þeir
og fara
í gærdagsins nökkva hljómum

Mig dreymir
í birtunni bláu
að bráðum komi vorið
á ný
inn um gluggann
til mín

Nú

Nú fjallið stendur eitt í snjá
tundurskorinna kletta
farlægðir hafa farlægst augað
inn í frost og vetur

Nú myrkrið er bróðir þinn
og stjörnubjört nóttin
umvefur auðnir brekkunnar
sem eitt sinn var í blómaskrúða

Hér geng ég enn

Hér geng ég enn
í skuggum sem staðnemast
allt er í myrkri
óráðinna gata

Lauf gærdagsins
er orðið gulbrúnt
af regni og haustlitum
hljóðlátur er vegurinn
framundan

Hér geng ég enn
og leita til beggja átta
af nýjum leiðum
litaðra laufa

Nokkrar haust hæku stemmingar

Haustið er komið
aftur gul rauðbrúnt laufið
- eitt, tvö, þrjú, falla

~*~

Flugunum fækkar
ein og ein kemst þó inn enn
- fyrir veturinn

~*~

Í haustvindinum
eru laufin svo fögur
- ennþá er allt grænt

~*~

Fuglarnir syngja
fallega söngva sumars
- nokkra daga enn

~*~

Leiðin er þögul
eftir gangstígum laufsins
- það skrjáfar aðeins

~*~

Kyrrðin hvarvetna
eftir sumarblíðuna
- nú falla rauð lauf

~*~

Vatnsdropi fellur
úr krana um hljóða nótt
- endurómandi

~*~

Tíminn sem eilífur
í hljóðri næturkyrrðinni
- senn er vetur hér

~*~

Hver dagur sem fer
kemur aldrei hér aftur
- samt er haust komið

Segðu mér sögur

Segðu mér sögur
í morgunn sólskyni
þegar stundin er ný

Fegurðin fersk
úr döggvotu grasi
gærdagsins

Og birtan
er ennþá léttklætt
í ferskri fjarlægð
heiðblárra fjalla

Þú ert sem brúður
hinna hvíthváðu skýja
morgunndagsins

Þú dimma nótt

Þú dimma nótt
hvar eru mínar stundir
í þínum stefjum

Handan við skarðan mána
eru ótal stjörnur
með óskir sem aldrei rætast

Nú þeytir vindur
í vetrar hami
þeim í burtu

Þú dimma nótt
sem gafst mér söngva að syngja
á vængjum hestsins hvíta

3 Haust hækur

Brátt snjóar aftur
eitt og eitt snjókorn fellur
- úr dökkum skýjum

Vetur hér á ný
í föllnu gullnu laufi
- hver man vorið enn?

Dagurinn líður
á dökkum drauma vængjum
- golan kyssir kinn

3 Haust hækur

Flýgur dagur fram
í ham rauðbrúnna laufa
- haust jarðar litir

Nú falla lauf brátt
og vindur ómar djúpur
- í byrjun vetrar

Átt hef ég laufskrúð
í garði sumar grænum
- en nú fölnar grass

3 Haust hækur

Stjörnubjört nóttin
og grasið er ennþá grænt
- veturinn nálgast

Vindurinn hvíslar
að haust sé aftur komið
- í laufi trjánna

Nú er nóttin hljóð
engir farfuglar syngja
- ég sit og bíð dags

Haust hæka

Haustsins stemmingar
úr grá dökku regnskýi
- einn og einn dropi

Haust hæka

Á svörtu söndum
þar sem hafið nú syngur
haust sinfóníu

Haust hæka

Hjarta mitt þögult
sem skógurinn að hausti
- meðan blöð falla

Ég elska

Ég elska vorið
þegar það sleikir sólskinið
af tungu frostsins

ég elska haustið
þegar það tárast
gulbrúnu laufi

ég elska þig líka
í draumi náttar
þegar tungl veður ský
yfir dimma voga

og sængina okkar

Við og við

Við og við
sem alltaf erum
allstaðar að nálgast þig

spyrjum ekki að leikslokum
þótt dagur renni sitt skeið

Við og við
sem eigum framtíð
sem að verður hér ofan á

allt er eins og leiðsla í draumi
fegurðin er allstaðar
þú ert líka í þessum saumi
þegar þú nálgast mig

Draumur erum við tvö
eins og þessi verund er

látum koma látum fara
allt sem við og við
erum nú

Við og við
sem alltaf erum
allstaðar

3 Vetrar hækur

Tungl á lofti er
einsog lítið ljósaker
- vetur er komin

Dökk-skuggar dansa
um regnvot stræti og lauf
- um síðaftaninn

Haustdraumar á braut
einsog laufið sem gulnar
- enn vetrar byrjun

Um Vetur

Dagurinn líður
í dansandi skugga
geimurinn víður
virðist frá glugga
allt er við tíma
sem tíðarins glíma

Fljótandi skýin
í fjarlægðinni líða
sólargeisli tiginn
glampandi hlíða
værð yfir fjöllum
eilífð í þeim öllum

Veturinn byrjar
í blæjulogns blíðu
vætan nú kyrjar
kórsöng í stríðu
í mókinu hljómar
myrkursins ómar



- í smíðum -

Í tímans rás

Dagurinn er runnin
í nökkva skil
burtu í tímans rás

Fjarlæg mið endurminninga
tengjast saman
og stöðvast

Allt er eins og var
í myndrænu máli
vegsins

Ef til vil kemur aftur
einn morgun
þessi ferð

Þegar dagur verður annar
í augum nýrra væntinga
tímans

Allt er alltaf
að koma
aftur

Til vorsins sem var

Dagur sem kemur og fer
langur og þráður
söngvar sem syngja
í versum og vísum

Fótspor eru gengin
við sleginn strenginn
um veg lífsins kæra

Dagur sem syngur að vori
í náttúru grænni
hljómfagra kviðu
í hljómalind

Vængir sem að fljúga
stundina drjúga
uns haustlitir mæra

Ó ástin kæra
ó ástin kæra
þú ljúfa stund
með gull rödd í mund
og fögur blómasprund

Þín blóm ég þrái
ávallt

Ég er einmana og leita

Dagurinn hverfur sem elding
í kyrra nótt sem er,
allt hefur sinn draum og tíma.

Regnvatnið slær rúðuna
taktfast en ákveðið,
einsog fótspor sem hverfa
í hið liðna.

Ég er einmana og leita
í skuggum hinna dimmu nætur trjáa
eftir svörum við skýjarof

Upp nú upp nú

Upp nú upp nú ljós
aftur er dagur rís
útundan logum ós
litina ykkar til nýs

Vakna nú vökular strendur
og vitja með ljóssins loga
langt í fjarska rísandi rendur
úr regnsins óskarboga

Kallið í kletta gil
á krumma sem vaknar þá
verði það sem verða vil
við vísur hans og þrá

Allt er í hringi einum
eilífðin hringrás er
braut með stráðum steinum
stríð öflin í heimi hér

Vetrar morgunn

Dagurinn rís
ó vetrardís
þínum garði í

Regnvatnið frýs
verður af ís
uns vorar á ný

Þín fegurð er hrein
oftast þó ein
í vindinum næðir

Minn hugur er hjá þér
sem í barningnum er
er golan um laufið næðir

Við kvöldbil

Nú er komið að kveldi
og kaldir straumar líða
í aftan sólskins eldi
allir draumarnir nú bíða

Flögra hér um fiðrildi
og finna sér samastað
þau léku við loftið hildi
og létu frá stað úr stað

Nú draumar tjöld sín draga
með dimmum skugga dans
og svefnsins sjávar skaga
vekja með myrkum trans

Brátt loga stjörnuljósin
um stirndan himininn
og fögur verður frostrósin
sem frýs þá á gluggann minn

Dagrenning

Ó dagrenning
í táraskýjum
hve hljóð
er þín dögg

Ofin silki
vatns þráðum
gærdagsins

Vísa

Ég á mína drauma góða
og finn þá í litlum dal
þar fuglar í söngvum ljóða
í klettaskornum sal

Sumarið er þar lognkyrrt
við heiðbláan himinninn
og hverekki er þar spurt
spurninga um veturinn

Um vor - Í sveit

Straumurinn lygn
í frosnum saumi
köldum

Einn dagur við heiðan
himinn
við sólskinslag
og logn í bláum loga
heiðbyrjunar

Kvakandi líf um loftin
syngjandi lóa í túni
vaknandi líf í holti

Nú er ég annar maður
heldur enn í gær
þegar ég kom hingað
til að gæta að birtunni

Ó sumarið vaknað er
með sína liti
í birtunni hér

Ljóð lífsins

Ljóðið kemur
og fer
einsog aldan
kalda
í hafinu hér
sem straumiðum
valda

Lífið er
einsog bára
sem líður
við land
leikur
á milli ára
allskonar
sýn í bland

í Hljómskálagarði

Veturinn líður
í aftan söng
gullitaðra haust laufa

Ég geng strætin köld
og hugsa um þig
vorið á vængjum
smáfugla

Haustlitir

Haustlitir koma og fara
og setja sín svipmót á
gamla stíga vorsins

Allt hefur sitt upphaf og endir
Dagurinn rennur í vindi
og feykir einu og einu laufi
til og frá
líkt og kátt dansandi barn

Brátt kveðja haustlitirnir
aftur

Allt hefur sitt upphaf og endir

Draumurinn

Í kvöld
er ástin dimm
og draumkennd

Á vængjum silfurlitum
koma sögur
í sagnaformi
stjörnuljósa

Allt er þar vafið
smágerðum þráðum
draumsins
sem kemur of fer
í rökkruðum
saumi

Dagur verður
að nótt
uns ljós
vaknar að nýju

Leitaðu ávallt lengra

Hér er hjarta mitt nú,
ofur skiljanleg fræði;
enn er löngun mín sú,
að gefa lífsins gæði.
Drauma hef ég átt,
óteljandi og langa;
Við alla verið í sátt,
Sem sótt hef ég hug-fanga.

Eitt sinn rauður logi brann,
er nóttin dimm kyssti mig;
mörgum leiðum ég ann,
allt fyrir trúna á þig.
Hjartað er djúpur brunnur,
dýpt þess enn ómæld er;
lífið er þess eini grunnur,
í bæði þér og mér.

Fegurð á rætur í jörð,
vegirnir margir fjær;
halda skal um auðinn vörð,
allan sem okkur er kær.
Leitaðu ávallt lengra,
út á hinn stóra völl;
leiðirnar þræðast þrengra,
þegar við sjáum fjöll.

Vertu ætíð einn af þeim,
sem gefa meir enn þeir taka;
gefðu til baka heim,
þar sem eldfjöllin enn vaka.
Veik er ei trú sem gefur,
í fyllinu tímans sátt;
allt hér í lífinu hefur,
byrjunar og sinn loka þátt.

3 vetrar hækur

Ljóðið vindbarið
í vetrarins dimmu slóð
- brakar í laufi

Hugsun djúp dimmgrá
við skugga nætur kyrrðar
- komdu stjörnu tíð

Fyrstu frostrósir
á gluggum silfurglerja
- þinn ilmur hreinn er