Flýgur krummi

Flýgur krummi
í náttmyrkri
einn hann er á ferð

Krunkar hann og krunkar
að kalt sé núna úti

Krunkar hann og krunkar
að brátt fari vetur að herða
krunkar hann og krunkar
að von sé allra veðra

Flýgur krummi
í dagrenningu
við lága geisla sólar

Einmanalegt er úti
á lágnættinu

Stund er í einsemd

Stund er í einsemd
myrkvaðra þagna
og söngvum hljóðra nátta

Skuggarnir dansa í garði
við tunglskinsbirtu
vetrar nætur

Ókunnugir koma þeir
og fara
í gærdagsins nökkva hljómum

Mig dreymir
í birtunni bláu
að bráðum komi vorið
á ný
inn um gluggann
til mín

Nú

Nú fjallið stendur eitt í snjá
tundurskorinna kletta
farlægðir hafa farlægst augað
inn í frost og vetur

Nú myrkrið er bróðir þinn
og stjörnubjört nóttin
umvefur auðnir brekkunnar
sem eitt sinn var í blómaskrúða

Hér geng ég enn

Hér geng ég enn
í skuggum sem staðnemast
allt er í myrkri
óráðinna gata

Lauf gærdagsins
er orðið gulbrúnt
af regni og haustlitum
hljóðlátur er vegurinn
framundan

Hér geng ég enn
og leita til beggja átta
af nýjum leiðum
litaðra laufa

Nokkrar haust hæku stemmingar

Haustið er komið
aftur gul rauðbrúnt laufið
- eitt, tvö, þrjú, falla

~*~

Flugunum fækkar
ein og ein kemst þó inn enn
- fyrir veturinn

~*~

Í haustvindinum
eru laufin svo fögur
- ennþá er allt grænt

~*~

Fuglarnir syngja
fallega söngva sumars
- nokkra daga enn

~*~

Leiðin er þögul
eftir gangstígum laufsins
- það skrjáfar aðeins

~*~

Kyrrðin hvarvetna
eftir sumarblíðuna
- nú falla rauð lauf

~*~

Vatnsdropi fellur
úr krana um hljóða nótt
- endurómandi

~*~

Tíminn sem eilífur
í hljóðri næturkyrrðinni
- senn er vetur hér

~*~

Hver dagur sem fer
kemur aldrei hér aftur
- samt er haust komið

Segðu mér sögur

Segðu mér sögur
í morgunn sólskyni
þegar stundin er ný

Fegurðin fersk
úr döggvotu grasi
gærdagsins

Og birtan
er ennþá léttklætt
í ferskri fjarlægð
heiðblárra fjalla

Þú ert sem brúður
hinna hvíthváðu skýja
morgunndagsins

Þú dimma nótt

Þú dimma nótt
hvar eru mínar stundir
í þínum stefjum

Handan við skarðan mána
eru ótal stjörnur
með óskir sem aldrei rætast

Nú þeytir vindur
í vetrar hami
þeim í burtu

Þú dimma nótt
sem gafst mér söngva að syngja
á vængjum hestsins hvíta