Ástkæra vökula nótt

Ástkæra vökula nótt
æ leyf mér að kyssa þig heitt
full af löngunum mínum

Allt er svo hvikult of fljótt
í þessum öldum sem vafra
um nóttina í nótt
er kveldið líður í dimmu
og vakir við mánaskin
þegar ský hverfur frá
við byr náttmyrkursins

áskæra vökula nótt
þinn faldur er dimmur en kær
og ástríða sveipur í ró
ómálga á vogskornar strendur
í tímans vafri
óráðinna hluta

allt er sem bjarmi fyrir dægur
uns birtir á ný
smátt og smátt
í nýjum fótsporum

Ástkæra ylhýra

Ástkæra ylhýra
elskaðu mig líka,
ljóðsins ástar lýra
er gerir oss ríka.

Ljúfa móðir áskæra
seiður þinn er hár,
öll þar er mín mæra
daga hverja og ár.

Löngun í þínu stefi
lífsins góða brá,
engin er þar efi
aðeins tímans þrá.

Ljóðsins lista stafir
lifa áfram enn,
útum allar traðir
á meðan vér erum menn.

Drauma ég þar á
gull sem gló í mund,
himinhvolfin blá
og grös á grænni grund.

Orðsins söngva hljóma
nýja hvern nýjan dag,
í hjarta mínu óma
við hvert nýtt ljóðalag.

Fundið hef ég

Fundið hef ég gull og gersemar
í gömlum bókum
eitt og eitt orð sem kemur
og festist í minni

Löngum sat ég þar
við lestur gamalla bóka
og fann mína blaðsíðu
á laum

Dagarnir eru langt gengnir
síðan þá um árið

Allir vegir horfnir
nema vegur minninga
sem ennþá sýna braut
þá sem gengin var forðum

Nýtt Skáldamál

Hér stendur fjallið
sem togstreituna á.

Í fagurgrænum hlíðum
hins nýja hljóma-máls
sem átökin gefa
til nýrra vinninga.

Allt er í orði gefnu
sem skáldið orti um.

Í fjarlægð hins nýja!
Lyftast vængir upp hátt
til nýrra átaka

Fótspor dagsins brenna
í rofum myndamáls.

Í fjarlægð hins nýja!

3 Vor Hækur

Senn kemur vortíð,
vaknar þá lífið aftur
- í allskonar leik.

Léttfættir skuggar,
dansa nú í morgunsól
- bros koma aftur.

Lát mig finna vor
í ilmi græna grassins
- þegar líf byrjar.

Vetrar snjór

Morgunn líður í þögn,
tíma sinn dregur.

Loðir við allt,
snjór sem féll í gær.

Eins og ævintýri
úti er nú að litast,
silfurlagnar snjóflyksur
á trjám hanga.

Drýpur hin hvíta mjöll
sem kyrrð í eilífð,
en aðeins stutta stund.

Í gullnum morgunn roða

Nú vindur sefur
í kyrrð sem yrkir dag

Nokkur fótspor eru kominn
í nýfallinn vetrar snjó
og sólin er risin
bak við ský
í gullnum morgunn roða

Eitt og annað
vaknar senn

Vetra hæka

Frost vetra garður,
vindur strýkur bera grein
- hjúpaða snjói

Dagur bjartur

Dagur bjartur
mildur og tær
um vetrarláð

Allt er svo hvítt
og frosið
þessa tíð

Framundir kvöld
er þögult
og blá-hvítur blær
yfir öllu

Ég renni augum
yfir furðu skúlptúra
nýfallins snjós

Elskulegi hvalur

Elskulegi hvalur
vertu vinur minn,
engum ertu falur
er ferð þú um höfin

Elskulegi hvalur
því gera þeir sonalagað?
Stór er sjávar salur
og öllu jafnvægi
þar vel til hagað

Hví þá að skera þig?

Allt er svo fagurt enn

Allt er svo fagurt enn
yndisleiki landsins lifir,
hugumstórir hugsandi men
hjartað ótt þar tifir.

Hamingjan er í orðum
og öllum þess fagurgala,
undir lands ýta storðum
ilhýruna þeir þar tala.

Fegurð í fögrum leik
fleygum setningum braga,
kveiktu sem fífukveik
kvæðaháttum allra daga.

Sem væri sólin bjarta
silfra grundina á,
og senda út það svarta
sem sekkur hverri þrá.

Ég er

Ég er vindurinn
Ég er eyðimerkursandurinn
Ég er allt sem er
Ég er vatnið
Ég er loftið
Ég er andinn
í þér
og í sjálfum mér

Ég er stríðið
Ég er friðurinn
Ég er það sem að höndum ber
Ég er neyðin
Ég er allsnægtir
Ég er spegilsins mynduga gler
Ég er blár himininn
sem ofar skýjum er
og ávallt tiginn ber

Ég er vetrar ríki
Ég er vonarinnar díki
Ég er ást í sjálfum þér
Ég er hæðin háa
Ég er hreysið lága
Ég er allt sem að höndum ber
Ég er fátæktin hrein
Ég er græðginnar mein
Ég er ríka mansins allsnægta ker

Ég er einsemdin ein
Ég er lífið á grænni grein
Ég er árið sem kemur og fer
Ég er boðun nýs dags
Ég er ljóð hvers brags
Ég er andinn
í þér
og í sjálfum mér

Ástin er ein

Ástin er ein
í hjarta sínu
aðeins ein

Í grænu grasi vonarinnar
tálfestir hún endrum of sinnum
eða tapar í leik

Kaleikar
með margbrögðóttum
dreggjum sínum
fylla varir hennar

Kuldinn úti

Kuldinn úti
veitir ei margt
aðeins meira kul
og hroll

Dagar í fótsporum
taldir
aðeins nokkrir
í senn

Í desember
er myrkrinu
bægt frá
með ljósi

Eitt skref í einu

Dagurinn líður
í löngum strætum
áfram hann tifar

Eitt skref í einu
og allt verður öðruvísi
en í gær

Sumar kemur og fer
og haust litir verða
uns vetur byrjar
snögglega

Þú ert sem laufblað
sem lifir
og laufgast í geislum sólar

Það hættir aldrei að rigna

Dagar sem dimmar nætur

Nú eru dagar sem dimmar nætur
dansandi skuggar og kvikur,
erfitt er stundum að fara á fætur
við eilífðar nætur blikur.
Norðurljósin leika um himinn
logarnir hverfa svo brátt,
þungbúinn lífsins þema ég finn
í þögninni við hljóða sátt.

Allt er svo einmannalegt nú hér
sem óráðin gáta draumsins,
andartakið svo óraunverulegt er
í innviðum hugsanna saumsins.
Hugurinn líður hljóðlega um nótt
heimurinn sefur svo blítt,
lífið í draumi leitar af þrótt
að leiða nýjan dag upp á nýtt.

Nú eru dagar drollandi og hljóðir
dögun nýs árs kemur þó brátt,
blikandi logar lífsins glóðir
leikandi opnast þá upp á gátt.
Hamingjan er í hringstiga ljós
happ og glöpp spor gengin,
frostið á glugga gefur hvíta rós
gleði úr dimmunni er fengin

Flýgur krummi

Flýgur krummi
í náttmyrkri
einn hann er á ferð

Krunkar hann og krunkar
að kalt sé núna úti

Krunkar hann og krunkar
að brátt fari vetur að herða
krunkar hann og krunkar
að von sé allra veðra

Flýgur krummi
í dagrenningu
við lága geisla sólar

Einmanalegt er úti
á lágnættinu

Stund er í einsemd

Stund er í einsemd
myrkvaðra þagna
og söngvum hljóðra nátta

Skuggarnir dansa í garði
við tunglskinsbirtu
vetrar nætur

Ókunnugir koma þeir
og fara
í gærdagsins nökkva hljómum

Mig dreymir
í birtunni bláu
að bráðum komi vorið
á ný
inn um gluggann
til mín

Nú

Nú fjallið stendur eitt í snjá
tundurskorinna kletta
farlægðir hafa farlægst augað
inn í frost og vetur

Nú myrkrið er bróðir þinn
og stjörnubjört nóttin
umvefur auðnir brekkunnar
sem eitt sinn var í blómaskrúða

Hér geng ég enn

Hér geng ég enn
í skuggum sem staðnemast
allt er í myrkri
óráðinna gata

Lauf gærdagsins
er orðið gulbrúnt
af regni og haustlitum
hljóðlátur er vegurinn
framundan

Hér geng ég enn
og leita til beggja átta
af nýjum leiðum
litaðra laufa