Ástkæra vökula nótt

Ástkæra vökula nótt
æ leyf mér að kyssa þig heitt
full af löngunum mínum

Allt er svo hvikult of fljótt
í þessum öldum sem vafra
um nóttina í nótt
er kveldið líður í dimmu
og vakir við mánaskin
þegar ský hverfur frá
við byr náttmyrkursins

áskæra vökula nótt
þinn faldur er dimmur en kær
og ástríða sveipur í ró
ómálga á vogskornar strendur
í tímans vafri
óráðinna hluta

allt er sem bjarmi fyrir dægur
uns birtir á ný
smátt og smátt
í nýjum fótsporum