Vetrar snjór

Morgunn líður í þögn,
tíma sinn dregur.

Loðir við allt,
snjór sem féll í gær.

Eins og ævintýri
úti er nú að litast,
silfurlagnar snjóflyksur
á trjám hanga.

Drýpur hin hvíta mjöll
sem kyrrð í eilífð,
en aðeins stutta stund.

Í gullnum morgunn roða

Nú vindur sefur
í kyrrð sem yrkir dag

Nokkur fótspor eru kominn
í nýfallinn vetrar snjó
og sólin er risin
bak við ský
í gullnum morgunn roða

Eitt og annað
vaknar senn

Vetra hæka

Frost vetra garður,
vindur strýkur bera grein
- hjúpaða snjói

Dagur bjartur

Dagur bjartur
mildur og tær
um vetrarláð

Allt er svo hvítt
og frosið
þessa tíð

Framundir kvöld
er þögult
og blá-hvítur blær
yfir öllu

Ég renni augum
yfir furðu skúlptúra
nýfallins snjós

Elskulegi hvalur

Elskulegi hvalur
vertu vinur minn,
engum ertu falur
er ferð þú um höfin

Elskulegi hvalur
því gera þeir sonalagað?
Stór er sjávar salur
og öllu jafnvægi
þar vel til hagað

Hví þá að skera þig?

Allt er svo fagurt enn

Allt er svo fagurt enn
yndisleiki landsins lifir,
hugumstórir hugsandi men
hjartað ótt þar tifir.

Hamingjan er í orðum
og öllum þess fagurgala,
undir lands ýta storðum
ilhýruna þeir þar tala.

Fegurð í fögrum leik
fleygum setningum braga,
kveiktu sem fífukveik
kvæðaháttum allra daga.

Sem væri sólin bjarta
silfra grundina á,
og senda út það svarta
sem sekkur hverri þrá.